Bommetje

Bijdragen geplaatst door leden die vinden dat iedereen deze mogen inzien.
Dit forum is openbaar maar alleen leden kunnen hier op reageren.
Gebruikersavatar
Eitje
Berichten: 10152
Lid geworden op: 21 mar 2012, 15:47
Geslacht: vrouw
Bom: februari 2011

Bommetje

Bericht door Eitje » 29 jul 2016, 09:32

Dit is het verhaal van één van onze leden.

“Ik weet niet meer of ik nog wel van je hou”. We zaten in de keuken, ’s avonds na het eten. De kinderen waren net huiswerk gaan maken. Het leek een terloopse opmerking, maar ik dacht dat ik het niet goed hoorde. WAT? Wat zeg je? Ben jij mijn vrouw, mijn steun en toeverlaat, die nu al 25 jaar bij me is, die ik heb gesteund in haar moeilijke tijden, waarvan ik steun dacht te krijgen in mijn moeilijke tijden. Die altijd aan iedereen rondvertelde hoe gelukkig ze met me is. Aan vrienden, aan haar familie, aan mijn familie, aan onze kinderen. En nu, opeens vanuit het niets, zeg je dat je niet meer van me houdt? Zonder ooit te hebben aangegeven dat je dacht dat het slechter tussen ons ging. Zonder daar wat aan te doen?
“Ik wil over anderhalve maand alleen op vakantie om er over na te denken”. Ik denk dat ik gek word. Het voelt alsof ik zonder haar net zo goed voor de trein kan springen. Waarschijnlijk zeg ik ook zoiets. “is er een ander” vraag ik? Ze schrikt en schudt ontkennend haar hoofd. En ik geloof haar nog ook.
Uiteindelijk blijkt er wel een ander te zijn. Komt er uit vlak voordat ze op vakantie gaat. Een totaal nieuw persoon. Iemand die ze nog nooit eerder heeft ontmoet. Hopeloos verliefd op hem. Ze is ook al een keer vreemd gegaan. En daardoor twijfelt ze aan de liefde voor mij. Ze wil de affaire per se voortzetten. En uiteindelijk laat ze mij vallen. Niet alleen mij, maar ook haar kinderen, het fijne geborgen gezin dat we de kinderen altijd boden is plotsklaps verdwenen. Het diepe ongeloof over zulk gedrag bij familie (van mij en van haar), vrienden en het onnoemelijke verdriet van de kinderen, kunnen haar allemaal niet stoppen gedrag te vertonen dat ze een jaar geleden nog ten diepste zou hebben veroordeeld.
Was er iets mis met onze relatie? Waarschijnlijk niet perfect, net zoals de meeste relaties. Maar zeker niet iets grondig mis, we knuffelden veel, hadden regelmatig seks, hadden vaak gezellige avonden met vrienden over de vloer, hebben samen en met de kinderen fantastische reizen gemaakt, en vonden dat allebei fantastisch. En nu? Alles stuk. Ze zegt dat ze veranderd is. Ze wil naar concerten, ze wil gaan zingen in een musical, ze wil een tattoo, ze wil ze wil, van alles. En op zich is dat allemaal prima. Maar kennelijk voelt ze zich bij mij belemmerd, en dat komt pas naar boven als ze een ander ontmoet. Je wordt als een zak vuil langs de kant gezet.
In de loop van de maanden twijfelt ze nog heel erg, neemt me zelfs mee naar relatietherapie. Het lijkt weer beter te gaan, maar het laatste wat ze stopt is de affaire met die ander. Ze laat daar alles voor schieten. Therapie is dus zinloos, na drie keer vertelt de therapeut me dat ik er beter mee kan stoppen. Verjaardagen van haar familie, belangrijke momenten voor haar kinderen. Ze is alleen met haar eigen geluk bezig. Ze is wel verdrietig om de ‘collateral damage’, maar, zegt ze, niet sterk genoeg om het allemaal te keren. Ze denkt dat het voor de kinderen niet zo erg is. Ze denkt dat ze beter in haar vel zit dan ooit. Ze kijkt leeg uit haar ogen. Ze wil eerst eigenlijk helemaal niet scheiden, is daar bang voor vanwege al die onzekerheid en gedoe. Besluit dan dat het toch moet, en wordt steeds depressiever, voelt zich schuldig, maar is al te ver ‘de tunnel in’, om terug te kunnen. Dit alles moet wel aan mij liggen, aan dat ze niet meer van me houdt. Het is helaas verdwenen, zonder dat ze het echt door had. Op bepaalde momenten is het echt helemaal mijn schuld en voelt ze zich zogenaamd al jaren eenzaam in de relatie. Dan neemt ze weer wat meer verantwoordelijkheid en zegt dat ze er alles aan zal doen om het financieel voor ons allemaal goed te regelen.
Ze ziet er depressief uit, maar het laatste wat ze nodig heeft, vindt ze, is therapie voor haarzelf. Ze belooft het wel aan onze jongste zoon, maar draait daar handig uit. Ze zegt het ook een keer tegen mij, maar zegt daarna dat ze dat zelf wel beslist. Ze ziet dat ze een puinhoop van haar leven aan het maken is, maar is er van overtuigd dat dat het beste is, voor haar, voor iedereen.

Plaats reactie