mlc wat een ramp!

Bijdragen geplaatst door leden die vinden dat iedereen deze mogen inzien.
Dit forum is openbaar maar alleen leden kunnen hier op reageren.
10eke
Berichten: 1727
Lid geworden op: 17 apr 2014, 18:49
Geslacht: vrouw
Bom: Gevallen
Locatie: Noordoostpolder

mlc wat een ramp!

Bericht door 10eke » 13 mei 2014, 00:29

Mijn man,26 jaar getrouwd,45 jaar oud en nu een complete vreemde......
In een jaar tijd is hij echt compleet de weg kwijt geraakt.
Eerst stil, afwezig en veel slapen.
Daar keek ik niet van op, want hij werkte en kluste 6 dagen per week, van s'morgens vroeg tot s'avonds laat.
Geprobeerd hem meer te laten rusten of naar de dokter te gaan, maar daar werd hij alleen maar nijdig van.
Ik maakte mij erge zorgen, want hij begon meer een man van 70 te lijken dan 1 van 45.
Thuis kwam er niets meer uit zijn handen, heel irritant.
Toen kwam de woede, tegenover onze dochter, mij, de hond en de rest van de wereld.
Daar ga je dan, heel stom tegenin.Maar ja.
Toen is hij dus vertrokken, naar een caravan op een boerderij.
Daar vond ik hem na twee dagen en na veel praten(ik dan)en huilen ging hij weer mee naar huis.
Bleek hij met een "andere"vrouw gepraat te hebben, verder niets gebeurt hoor(zegt hij, geen idee).
Deze vrouw was zo kwaad dat hij weer naar huis ging, die heeft zijn aanhanger gewoon gesloopt.
Compleet gestoord en gelijk afgeserveerd.
Drie weken later ben ik gewoon ingestort op het werk, ik kon niet meer.
ipv medeleven werd hij nog kwader en daar ging hij weer.....
Zit nu in een caravan, als een swiebertje!
Ik kapot, dochter kapot.Alleen een mailtje dat ik alles maar moest verkopen, huis, spullen etc.
Niet meer te bereiken door mij, vrienden, familie, niemand!
Alles laten vallen, idioot.
Maar je moet opkrabbelen voor onze dochter, die moet nu naar de psychiater want het gaat helemaal mis.
Ikzelf ga naar de psycholoog en blijf gewoon doormodderen.
Huis opgeknapt, moet te koop spullen uitzoeken en verkopen wat een gedoe.
Man kan ik niet meer redden, dochter en mijzelf wel, dus het moet.
Het contact met mijn man is minimaal, soms moet hij wel komen om dingen te ondertekenen en zo.
Het werkt het beste als ik gewoon rustig en vriendelijk ben, als vriend zeg maar.
Heel moeilijk vol te houden, maar goed.
Vooral niet teveel huilen, niet boos zijn en vooral niet willen praten over deze situatie.
De ene keer totaal depressief, huilen tot hij niet meer kan staan de andere keer een betonblok, alsof je met een gehuurde kracht te maken hebt!
Verwarrend, maar toch maar volhouden.
Verder moet ik maar doorgaan, werken er even uitgaan, vrienden opzoeken enzovoort.
Hopelijk gaat hij er ooit uitkomen en eindigt dit niet als bij zijn broer en oom.
Die pleegden zelfmoord van ellende.
Veel gebeurt, ik ben nu twee maanden verder en ik overleef het wel, zal wel moeten.....

Plaats reactie