Mijn man, mijn verhaal.

Bijdragen geplaatst door leden die vinden dat iedereen deze mogen inzien.
Dit forum is openbaar maar alleen leden kunnen hier op reageren.
Plaats reactie
Engeland

Mijn man, mijn verhaal.

Bericht door Engeland » 27 mar 2012, 13:28

De dag dat bij mij totaal overwachts de bom viel was 30 juni 2011. Mijn man (33) en ik (35) waren beiden net thuis van ons werk toen hij mij vertelde dat hij niet meer van mij hield, verliefd was op een collega en dat hij niet meer met mij samen verder wilde. Dit werd mij met dode ogen en vlakke stem medegedeeld, zonder enige emotie.

Via paniek maakte ongeloof zich van mij meester. Hoe kon dit nu? We deden toch allerlei leuke dingen samen, hadden reisjes geboekt voor verderop in het jaar, hadden kaartjes voor de Olympische Spelen in London weten te bemachtigen. Kortom, wij waren met onze toekomst bezig. We hadden eigenlijk ook nooit ruzie, en waren elkaars beste maatje. En dan zegt hij ineens al maanden lang niet gelukkig meer te zijn. Nooit wat van laten merken, nooit aan de bel getrokken. Nee, in plaats daarvan verkoos hij alles waarvoor wij 12 jaar lang samen hebben gewerkt de rug toe te keren, en rechtstreeks in de armen van een andere vrouw te vallen.

Na lang praten (ik) en heel veel ‘ik weet het niet’ en ‘ik moet dit doen’ (hij) besloten wij dat ik tijdelijk terug zou keren naar ons huis in Engeland. Omdat hij rust wilde, en de ruimte om na te denken over hetgeen hij precies wilde. Hij zou in Nederland blijven en zich op zichzelf gaan concentreren. Hij zou in therapie gaan en die andere vrouw zou op een laag pitje gezet worden.

Zo naief was ik, en zo graag wilde ik hem helpen en vechten voor ons huwelijk dat ik hem geloofde. Totdat ik een week na mijn vertrek een telefoontje kreeg van KLM, ter opvolging van de klacht van mijn man over het verlies van bagage de week tevoren op een vlucht van Munchen naar Amsterdam. Uitendelijk bleek dat nadat ik op zondagavond was vertrokken, hij op dinsdagmorgen in het vliegtuig zat om bij zijn ‘soulmate’ te zijn, ondanks al zijn beloftes aan mij. Hij had me nog gebeld, en deed alsof hij in zijn appartement in de Randstad zat, terwijl hij me zat te bellen van een hotelkamer in Munchen.

Daarna werden de leugens en verwijten alleen maar erger en meer belachelijk. En alles was zo'n beetje mijn schuld.
Ik heb hem toen een brief geschreven waarin ik hem duidelijk heb geprobeerd te maken dat ik, ondanks zijn gedrag en overspel, heel graag voor ons wil vechten maar dat ik dit niet kan doen zolang hij een ‘relatie’ heeft met een andere vrouw. Dat ik in die situatie niet langer deel kan en wil uitmaken van zijn leven, omdat dit voor mij te pijnlijk is, en omdat ik de liefde die ik nog voor hem heb wil behouden.
Ik heb mijn man hierna nog één keer gezien, een paar maanden terug. Hij zei heel gelukkig te zijn maar zo kwam hij niet op mij over. Ik vond dat hij er moe uitzag. Grauwe, pafferige huid, kringen om z’n ogen. En nog steeds die dode blik in zijn ogen, alsof zijn ziel compleet leeg is.

Sindsdien is hij de scheiding aangegaan. Hij lijkt hier nu veel haast mee te hebben.
Hij lijkt zichzelf compleet kwijt te zijn. Dingen waar hij vroeger om gaf, intresseren hem geen moer meer. Van vrienden en familie heeft hij zich afgekeerd.
Hij woont in een stad waar hij buiten zijn werk om niemand kent, hij spreekt (bijna) geen Nederlands en heeft een relatie met een collega. Hij leeft naar mijns inziens in een door hem gecrëeerd isolement.

Ik heb me 8 maanden lang staande gehouden. Niet (goed) slapen, geen eetlust, geen energie en slechte concentratie waren de orde van de dag. En maar blijven malen, die gedachtegang die nooit stopt. Gevoelens van twijfel, ongeloof, paniek, kwaadheid, me overboord gegooid voelen, passeerden continue de revue. Toen ging het niet meer en ben ik naar mijn huisarts gegaan. Die concludeerde dat het eigenlijk een vorm van Post Traumatic Stress Disorder was, en heeft my antidepressiva voorgeschreven.

Twee-en-een-halve week met ziekteverlof thuis gezeten. Ik geloof dat dit mijn rock bottom was. Ik hoop het maar. Ben nu weer aan het werk, en voel me redelijk goed maar o zo fragiel. Elke dag die ik goed doorkom is een zegen, en ik neem niets meer voor kennisgeving aan. Ik weet dat de komende maanden ofwel jaren een ‘uphill struggle’ gaan worden. Ons huis moet verkocht worden, de inboedel verdeeld en de rest van de (financiele) rompslomp afgesloten. In de tussentijd probeer ik maar goed voor mezelf te zorgen, en een leven voor mezelf op te bouwen. Zonder twijfel met vallen en opstaan.

Gebruikersavatar
Eitje
Berichten: 10138
Lid geworden op: 21 mar 2012, 15:47
Geslacht: vrouw
Bom: februari 2011

Re: Mijn man, mijn verhaal.

Bericht door Eitje » 02 apr 2012, 19:23

Hoe gaat het nu Engeland?

Engeland

Re: Mijn man, mijn verhaal.

Bericht door Engeland » 03 apr 2012, 16:12

Het lijkt wel weer even goed te gaan. Ik heb een lening van de bank kunnen krijgen om de advocaten te bekostigen, en hoewel ik het heel vervelend vind dat ik door MCer schulden moet maken zie ik het maar als investering in mijn toekomst.

Van MCer zelf is het stilte anders niets. Over de Paasdagen (de tijd van het jaar waarin wij meestal een citytripje maakten met z'n tweeen) ga ik denk ik eens aan de slag met alle spullen die MCer achtergelaten heeft. Dat zal nog wel een hele klus worden, want hij heeft alleen wat kleding en persoonlijke bezittingen in zijn gehuurde flat in Nederland. De rest staat allemaal hier in ons Engelse huis. Hij heeft er tot nu toe met nog geen woord over gerept wat hij ermee wil.

Gebruikersavatar
Eitje
Berichten: 10138
Lid geworden op: 21 mar 2012, 15:47
Geslacht: vrouw
Bom: februari 2011

Re: Mijn man, mijn verhaal.

Bericht door Eitje » 03 apr 2012, 17:04

Je klinkt vrij laconiek. Hopelijk zit er wat overwaarde in het huis.

prop zijn spullen in verhuisdozen en als ie eens terug wil stop dan een garnaal onderin in elke doos, in een schoen, in de sokken, in de binnenzak van een jasje. Schijnt een fantastisch effect te veroorzaken, maar pas als hij ze komt halen he, geen dag eerder.
maar hoe langer het duurt voor ie het komt halen, des te kleiner de kans zal zijn dat ie zijn ouder garderobe terug wil. In dat geval moet je echt met zijn spullen aan de gang.
:twisted:

Eitje :evil:

Engeland

Re: Mijn man, mijn verhaal.

Bericht door Engeland » 03 apr 2012, 17:25

De huizenmarkt ligt hier behoorlijk op z'n gat. Onze buren hebben hun huis na bijna 2 jaar eindelijk weten te verkopen.
Er zit hopelijk wel wat overwaarde in, maar het zal naar alle waarschijnlijkheid even duren voordat het van de markt is.

Wat z'n garderobe betreft, als het aan mij ligt gaat de hele zooi, inclusief z'n geliefde Hugo Boss en Paul Smith pakken regelrecht naar de charity shop.
Kan er iemand voor een prikkie mooi voor de dag komen!

Engeland

Re: Mijn man, mijn verhaal.

Bericht door Engeland » 07 apr 2012, 14:50

MCer heeft nu ook zijn geliefde Saab verkocht. Werkelijk alles zit op de schopstoel; ik, de katten, ons huwelijk, ons huis en nu z'n auto. Op deze manier blijft er niets over, alleen maar herinneringen.
Hoe hij denkt dat er iets beters gaat komen uit al deze destructie is mij een raadsel.

Gebruikersavatar
Eitje
Berichten: 10138
Lid geworden op: 21 mar 2012, 15:47
Geslacht: vrouw
Bom: februari 2011

Re: Mijn man, mijn verhaal.

Bericht door Eitje » 07 apr 2012, 14:56

Was hij in de buurt om dat te doen?

Twee dingen he, of hij heeft geld nodig of hij wist jullie verleden uit.

Engeland

Re: Mijn man, mijn verhaal.

Bericht door Engeland » 07 apr 2012, 15:13

Beide redenen, denk ik.
Onder 'normale' omstandigheden zou hij dit nooit doen, die bak had veel meer waarde als hij hem had ingeruild maar nee, hij heeft 'em gewoon voor een paar duizend pond van de hand gedaan.
Nouja, zijn vader dan, die heeft het allemaal voor MCer geregeld.

Plaats reactie