mijn verhaal

Bijdragen geplaatst door leden die vinden dat iedereen deze mogen inzien.
Dit forum is openbaar maar alleen leden kunnen hier op reageren.
Plaats reactie
Gebruikersavatar
bo70
Berichten: 372
Lid geworden op: 24 mar 2012, 16:35
Geslacht: vrouw
Bom: 26-06-08

mijn verhaal

Bericht door bo70 » 25 mar 2012, 16:13

Mijn verhaal:

Medio juni 2008: mijn man zat even niet zo lekker in zijn vel. Op zich niet zo vreemd omdat zijn vader net was overleden na een kort maar vreselijk ziekbed. Maar hij toonde nauwelijks emotie en sloot zich meer en meer af. We zouden binnen enkele weken op vakantie gaan met ons gezinnetje, we hadden gewoon een hele stabiele en warme relatie met elkaar en twee mooie kinderen samen, destijds 7 en 4 jaar. Ik keek uit naar die vakantie, even ertussen uit na die hectische tijd, hij ook zei hij, ging gelijk ook nog even online de parkeerplaats reserveren.

De volgende dag kwam hij gewoon thuis avondeten om daarna nog even te gaan werken. Niets abnormaals. Totdat het laat begon te worden en hij nog altijd niet was teruggekeerd en ook zijn telefoon niet beantwoordde. Tegen middernacht was de paniek bij mij compleet, zag hem al in een sloot liggen ergens en overwoog wat te doen wie te bellen toen hij eindelijk toch zelf terugbelde: hij was onderweg naar huis maar dat kon nog wel een uur duren, we moesten praten, maar niet over de telefoon. Dat uur leek natuurlijk een eeuwigheid te duren, allerlei gedachten vlogen door mijn hoofd, ik wist/voelde: er is iets helemaal mis met hem. En toen stond hij ineens in de woonkamer. De blik in zijn ogen zal ik nooit meer vergeten, kil en hard. Hij zag het allemaal niet meer zitten, hij wilde weg, hij hield niet meer van mij, al heel lang niet meer. Hij wilde “iets anders” met zijn leven, hij “moest” dit doen. Hij wilde niet zo eindigen als zijn vader, hij wilde vrij zijn, hij had altijd rekening gehouden met anderen, nu was hijzelf aan de beurt…..

In mijn verbijstering vroeg ik hem: maar de kinderen dan? Gooi je alles maar zo overboord? Valt er niets meer te praten, is ons gezin niets waard. Zijn antwoord: kan me niets schelen, als IK maar gelukkig ben, jij bent altijd al sterk geweest dus jij red je wel….Is er een ander vroeg ik. Ja, en hij was erg verliefd. Toen ik hoorde wie die ander was, iemand die al meerdere gezinnen de afgrond in geholpen heeft en ik hem daarop wees was zijn antwoord simpelweg: het is oneerlijk zoals mensen over haar praten, je kent haar niet eens persoonlijk, ze heeft alles aan mij uitgelegd en met mij is het anders…….

Vervolgens heb ik het uiteindelijk twee dagen uitgehouden met die verliefd huppelende puber om me heen. Ik heb hem gevraagd te vertrekken. Hij was verbijsterd want wilde eerst eens rustig gaan bekijken wat hij zou gaan doen, van een eigenlijk soms te lief en betrokken persoon was hij ineens een egoïstisch monster geworden. Maar goed, hij ging..met een weekendtasje is hij naar zijn moeder vertrokken. Vervolgens kwam hij te pas en te onpas hier binnenvallen, even kijken hoe het ging, nog steeds blij en overenthousiast, don’t worry be happy en dat terwijl de kinderen en ikzelf helemaal stuk waren van verdriet. Ik hoor het mijn zoon nog zeggen: papa doet echt raar hoor, ik word er bang van.

Zijn moeder heeft het uiteindelijk 5 dagen uitgehouden, toen was hij zo onuitstaanbaar geworden dat zij het ook niet meer aan kon zien, zij had hem in huis genomen maar wel als voorwaarde gesteld dat hij zich zou bezinnen, op zijn minst een poging zou ondernemen om te vechten voor zijn gezin. Niets van dat alles, wij hadden een eigen bedrijf, hij deed niets meer, was hele dagen aan het feesten.

Ze heeft hem eruit gezet. En toen begon de ellende pas echt. Hij vond het ook nog nodig om direct hier langs te komen en mij in het bijzijn van onze kinderen van alles de schuld te geven, nogmaals heel hard roepen dat hij mij helemaal niet miste, nu was hij pas “iemand” en ik had hem daar altijd van weerhouden…ik vroeg hem: WIE ben je nu dan? Hij: dat weet ik niet, iemand. Ik ben weg, jullie zoeken het maar uit.
En dat was het dan! Toen was hij dus ineens helemaal weg. En ik zat hier na die bom op de rokende puinhoop/brokstukken te kijken met twee ontroostbare kinderen. Ik was zo overstuur dat de huisarts is ingeschakeld. Hij kende natuurlijk ook de situatie met mijn kort daarvoor overleden schoonvader, was er nauw bij betrokken en gaf aan dat mijn man in crisis verkeerde, een midlife crisis, een “is dit alles” gevoel. Dat het niets met mij of ons gezin te maken had, dat hij hulp nodig had maar dat zelf in zou moeten zien en dat het probleem is dat hij het zelf niet in zou zien op dat moment.

Achteraf een geluk dat de huisarts mij dat toen vertelde, ik dacht dat ikzelf gek geworden was, dat ik van alles over het hoofd gezien had, dat ik wat had moeten doen, dat ik dan alsnog iets moest doen om de situatie te redden maar wat? Het glipte zo als zand door mijn vingers. Ik kon namelijk maar niet bevatten wat er ineens in mijn man gevaren was, ik kon niet begrijpen dat mijn gezin ineens onderuit gegaan was. Heden, verleden en toekomst, plotseling was alles totaal veranderd, ineens zit je ongewild in een erg slechte film.

Mijn man wilde halsoverkop scheiden, kon niet wachten om aan zijn nieuwe leven te beginnen, dacht ook nog eens alles mee te kunnen nemen, riep rustig dingen als: als ik het wil staan jullie op straat (zijn eigen kinderen..). Punt bij paal ben ik toen verassend koelbloedig gebleven en hebben de scheiding netjes kunnen regelen. Op papier weliswaar. De soulmate waar hij na omzwervingen-vakantieparken, zolderkamertjes- bij ingetrokken was (woning van haar en haar inmiddels ook ex-man) zat niet te wachten op onze kinderen. Ik ben via een advocaat op de hoogte gesteld van het feit dat hij de omgangsregeling niet voort wilde zetten omdat ik niet meewerkte (??) of ik wel een keer per maand een bericht wilde sturen hoe het met ze ging en twee keer per jaar een recente foto en of ik me wel wilde realiseren dat ik informatieplicht had. En dat was het dan. Hij heeft er meer dan een jaar niet naar omgekeken, taal noch teken, zelfs niet als ze jarig waren.

Toen voornamelijk onze zoon helemaal vastliep hierin en ik hulp heb gezocht waarvoor ook de vader toestemming moest geven op gegeven moment was de beer los. Hij zat inmiddels bij de dwaze vaders (echt gebeurd) omdat hij geen contact had (zelf opgegeven) en was van mening dat er niets aan zijn zoon mankeerde, ik mankeerde iets, ik had een of ander raar syndroom, jaloers op zijn soulmate, kinderen tegen hen opgezet, enzovoort en gaf mij vervolgens aan bij het meldpunt kindermishandeling.
Drama! Kinderen ondervraagd, alles moest gecontroleerd. Maar goed, heb die meneer uitgelegd wat er gebeurd was en of zij hierin konden bemiddelen. Uitkomst was dat de melding inderdaad ongegrond was en toen is er gelukkig opnieuw mediation en een kies-coach betrokken bij het verhaal. Dit heeft een positieve werking gehad op de kinderen in ieder geval, zij hebben ook een omgangsregeling op gang weten te krijgen, zij het dat vader de kinderen bij zijn moeder ontving (na een moeizaam herwonnen contact tussen moeder en zoon), slechts een paar uurtjes iedere 14 dagen want soulmate wilde niet meewerken, wilde ook niet na aandringen van mediator en kiescoach erover praten. Maar goed, de kinderen waren tevreden met die paar uur die ze wel hadden, wilden zelf ook niet naar “dat huis” want voelden ook wel dat ze daar niet welkom waren en dat papa als het erop aankwam voor het nieuwe gezin koos…hoe hard het ook is.

Twee jaar nadat mijn man vertrok, twee jaar waarin het contact moeizaam was of er zelfs helemaal geen contact was. Ik kreeg regelmatig sms-jes of e-mails vol verwijten die kant noch wal raakten, of hij was me aan het “controleren”, of ineens een berichtje: laat ons met rust, get a life….pfff, ik deed niets met hen, was veel te druk met mijn eigen leven op poten te krijgen en houden en de kinderen boven water te houden. Vaak waren het ook nog berichten die door de soulmate geschreven waren, dat zag ik aan het taalgebruik, ik reageerde echter niet meer. Op gegeven moment ga je er om lachen, geloof mijn nu, dan dacht ik: zo gelukkig zijn ze nu dat ze zich zo druk maken om mij. Maar goed, ineens belt de broer van mijn inmiddels ex-man op: mijn ex-man ligt op intensive care, ze weten niet of hij er doorheen komt. Total shock! Hij blijkt ongeneeslijk ziek te zijn. Hij is vervolgens hals over kop gehuwd met de soulmate en bleef vooral volhouden dat hij er bovenop zou komen, hij ging dit overleven.

Ruim een jaar na de diagnose, nu ruim een half jaar geleden is hij overleden. Zonder dat onze kinderen bij leven afscheid hebben mogen nemen, nog altijd waren ze niet welkom bij de soulmate, bovendien houdt zij vol dat hij (zelf niet meer aanspreekbaar) vooraf heeft gezegd dat hij ze niet meer wilde zien…..ik weet zeker dat de man die ik kende, de vader die zij kenden dat nooit gewild zou hebben, maar hij was zichzelf niet meer. Hij wilde niet zo eindigen als zijn vader…

En nu moet ik dus strijden, uit naam van mijn kinderen, met soulmate om de afwikkeling/nalatenschap, zij werkt nergens aan mee, wil alleen maar geld zien (geen verassing). Mijn ex-man heeft met zijn nieuwe levensstijl zoveel schulden gemaakt dat alles wat we opgebouwd hebben verwoest is. Gelukkig heb ik veel zaken goed geregeld maar het blijft moeilijk. Ik kan nog altijd niets afsluiten, onze kinderen doen het naar omstandigheden goed maar zullen nooit meer zorgeloos zijn, ik kan ze alleen maar zo goed mogelijk blijven ondersteunen in het verdriet wat ze hebben, ze dragen het voor altijd met zich mee. Ik hield zielsveel van mijn man, ik probeer zoveel mogelijk aan hem te blijven denken hoe hij was, maar ik ben momenteel toch ook vaak kwaad om de puinhoop die hij achterlaat, hoe verwoestend het allemaal blijkt te zijn.

Aan een ieder die met deze crisis te maken krijgt: mijn man had ontegenzeggelijk een midlife crisis, zijn ziekte kwam daar boven op, deze ziekte had hem ook overkomen als hij nog bij ons geweest was, even erg, maar dan hadden we wel een waardig afscheid kunnen hebben van een voor ons dierbaar mens, nu was het een mens die wij niet meer herkenden, al lang niet meer, ook zijn eigen familie niet. Het onbegrijpelijke aan deze totale omslag en de onmacht die je voelt is verschrikkelijk, je moet zelf ook tot op de bodem van de put. Bereik je die bodem dan kun je afzetten naar boven. Je moet je eigen bootje bouwen zodat je blijft drijven op deze woelige baren. Het bootje wat je had en wat zo veilig leek is niet meer maar het kost veel moeite en pijn en tranen om van dat zinkende schip af te stappen, juist omdat het je zo lief was. Ik weet het, ik begrijp het.

Groet Bo

Gebruikersavatar
Eitje
Berichten: 10138
Lid geworden op: 21 mar 2012, 15:47
Geslacht: vrouw
Bom: februari 2011

Re: mijn verhaal

Bericht door Eitje » 25 mar 2012, 17:25

Jouw verhaal blijft schokkend Bo.

Fijn dat je hier bent en mooi dat je het opnieuw hebt willen vertellen.

Dank je wel,

Eitje

Vesuvius

Re: mijn verhaal

Bericht door Vesuvius » 25 mar 2012, 18:16

ik heb het met tranen in mijn ogen gelezen Bo.

Sterkte met de verwerking.

Vesuvius

Gebruikersavatar
bo70
Berichten: 372
Lid geworden op: 24 mar 2012, 16:35
Geslacht: vrouw
Bom: 26-06-08

Re: mijn verhaal

Bericht door bo70 » 25 mar 2012, 18:32

Dank jullie wel!

Ikzelf ben ook blij dat ik hier ben. Inderdaad is mijn verhaal misschien wel heftig door hoe het hier gelopen is, ons verdriet blijft weliswaar hetzelfde. Ikzelf heb veel steun ondervonden door er met lotgenoten over te kunnen praten, ben ook erg blij met dit nieuwe forum, hulde aan de initatiefnemers, ik hoop juist door mijn ervaringen en het feit dat mijn gezinnetje ondanks wat ons allemaal overkomen is toch overeind hebben weten te blijven anderen te kunnen steunen, daarnaast vind ik zelf ook kracht door mijn verhaal bij jullie kwijt te kunnen en jullie reacties, omdat jullie weten hoe dit voelt. Laten we elkaar maar helpen, fijn dat er een plekje is waar dit kan, toch?

Gebruikersavatar
Eitje
Berichten: 10138
Lid geworden op: 21 mar 2012, 15:47
Geslacht: vrouw
Bom: februari 2011

Re: mijn verhaal

Bericht door Eitje » 25 mar 2012, 19:10

helemaal waar, en laten we maar hopen dat als het nodig blijft zo'n forum te hebben, we het nog heel lang met plezier onderhouden.

Eitje

Gebruikersavatar
bo70
Berichten: 372
Lid geworden op: 24 mar 2012, 16:35
Geslacht: vrouw
Bom: 26-06-08

Re: mijn verhaal

Bericht door bo70 » 24 feb 2017, 19:53

Hoi allemaal!

Ben laatste tijd helemaal niet meer actief geweest op forum, excuses, druk-druk-druk zoals zovelen en even niet meer zo op de voorgrond het mlc gebeuren. Op zich gelukkig natuurlijk, laat ik zo zeggen het bepaalt niet meer mijn leven maar heeft mijn leven wel blijvend veranderd, zeg ik het zo goed?

Voor de oud gedienden wil ik toch ff een update geven en voor allen hier die er nog midden in zitten? wanhoop niet door dit al lang lopende verhaal, er is licht aan het eind van de tunnel hoor!

Ik heb beetje extra gecompliceerd verhaal eigenlijk doordat mijn mlc ook lichamelijk ziek werd en overleed, ondertussen al wel aangehaakt en getrouwd met een roofdier die op personen in crisis afkomen, letterlijk de woorden van onze huisarts, zelfde huisarts die mij toen de bom barste erop wees dat mijn man een MLC had, ja...ze bestaan wel. Hiep hoi lang leve de lol, al het geld er doorheen draaien, doldwaze plannen, beloftes gedaan aan die kant die totaal niet waar te maken zijn, maar ik zat met de ellende, nasleep, door de nog gezamelijke woning en minderjarige kinderen die erven zijn, mede met dank aan de rabobank (samen staan we sterker, de bank met ideëen enz enz pff) heeft dit extra lang geduurd (sorry moest 't ff kwijt maar als ik alles nu optik zitten jullie het hele weekend te lezen dus doen we maar niet)

maar hemeltje dank een meelevende advocate die mij voor een vast bedrag vijf jaar hierin bijgestaan heeft, anders was ik nu ook failliet geweest, heb ik sinds kort de woning op mijn naam, de zaken voor mijn kinderen geregeld en eindelijk die soulmate van mlc van mijn nek af, dus het is gelukt!! aan de oudegedienden die zo meeleefden dank! en aan de nieuwkomers: dusss, houd moed, samengevat: kon ook niet anders maar de weg ernaartoe, poeh!! had ik vantevoren niet moeten weten want dan blijf je onder je dekbedje liggen en denkt schiet mij maar weg joh!

En bij de rechtbank kennen ze mij inmiddels persoonlijk bij de ingang, bij wijze van spreken. Ik heb zo vaak gehoord van mensen: ja...maar dat kan toch niet?? uh, kan wel het is me overkomen....als ik nieuwe mensen leer kennen vertel ik het niet eens. Die denken dan wat een rare vrouw, zeker die scheiding niet verwerkt of zo, algemeen genomen word MLC ook niet als crisis maar als oudere mannen die ineens een motor of sportauto kopen gezien, mijn man raakte destijds mede in crisis door een "life event" het nogal gecompliceerde ziektebed en vervolgens overlijden van zijn vader naar een tevens nogal gecompliceerde jeugd die ik wel even weg zou "poetsen" toen ik hem leerde kennen, liefde wint altijd toch? ik kom zelf juist uit een heel hecht warm gezin, ik dacht dat gaan we redden...niet gelukt...

De liefde heeft in zekere zin wel gewonnen als in, ik heb nu ook "beschadigde" kinderen die het (ondanks dat ik me er zo schuldig toch ook over voelde terwijl je er geen donder aan kunt doen of veranderen natuurlijk maar dat k..gevoel poeh en de zorgen erover wat als..nog niet helemaal weg maar niet meer leidend in mijn gedachten) heel erg goed doen nu we inmiddels paar jaar verder zijn, eigenlijk gewone pubers met gewone puber dingetjes (soms heel irritant, maar ik spring een gat in de lucht dat ze zo gewone pubers zijn, snappen jullie?) de foto van mijn mlc man staat hier gewoon in de kamer, vooral voor onze dochter, soms versiert ze de foto, ze zet er bloemetjes, kaarsje bij, legt er tekeningen bij en soms kijkt ze er wekenlang niet naar om. ik laat haar, al naar gelang behoefte, als ze op bed liggen zwaai ik soms naar z'n foto en soms zeg ik gewoon: rotzak, al naar gelang mijn behoefte. onze zoon staat er anders in, met hem praat ik bijv over papa als het zo uitkomt, vaak op dagen zoals feestdagen, verjaardagen, belangrijke dingen die in het leven gebeuren waarop je hem mist, maar kan nu met trots zeggen dat ik dat zonder negatieve emoties kan doen, waar de jongen dan weer niets aan zou hebben, dat is wat ik heb leren los te laten.

Ik blijf het verschrikkelijk vinden wat hij gedaan heeft, ik heb geaccepteerd dat ik nooit antwoord krijg op de vraag waarom? ik heb geaccepteerd dat je niet moet vechten tegen die crisis waarin je partner is terechtgekomen en er met vallen en staan achtergekomen (want vocht toch natuurlijk, duh doet iedereen denk ik) dat het onbegonnen zaak was, hoe jammer ook, hoe zeer je ook die losse haakjes wil zien om aan te pulken, hoe hem letterlijk! wakker te willen schoppen...aan een ieder die er nu midden in zit? i know...ik begrijp het volkomen, je legt je er maar niet zo bij neer hoor, not without a fight, maar laat het niet zo ver komen dat je tegen jezelf vecht. Die (ja zijn jullie toch met mij eens?) goed inschattende huisarts van ons? vertelde mij keer op keer, denk aan jezelf, denk vooral aan je kinderen, DAAR KUN JE IETS AAN DOEN, niet aan die crisis, kan ik wel zei de man, daarvoor kan ik medicijnen voorschrijven, maar dan moet HIJ willen en dat doet hij niet. ik zei braaf ja, was het helemaal met hem eens maar in de praktijk? was ik 24/7 met die man/vader in mlc bezig, het beheerste mijn hele leven, na zijn overlijden toen ik met de soulmate te maken had die letterlijk de hel op ons los liet? toen kon ik emotie los laten, ik heb niets met die vrouw, heb haar nog nooit persoonlijk gesproken, alleen in de rechtbank gezien, heb haar losgekoppeld nu aan de herinnering aan de vader van mijn kinderen, heb een goede relatie met mijn ex schoonfamilie (die het ook overkomen is hoor, ook zij hebben te maken gehad met deze crisis) maar vergeten? nee..zou ook raar zijn..vergeven? uhmm, weet ik niet, heb de blik ergens anders op weten te richten, en aan ieder die er middenin zit? komt goed, links om, rechts om, je bent sterker dan je denkt, kost echter wel ff tijd om het kompas om te zetten, ook dat is liefde (want je gooit het niet maar zo aan de kant toch?) en uiteindelijk wint liefde altijd, in welke vorm ook. XX Bo :occasion-balloons: :romance-grouphug: en veel plezier voor wie carnaval gaat vieren, helpt ook hoor!! ff hossen en lachen en stoom afblazen :D

Erik
Berichten: 284
Lid geworden op: 16 mei 2016, 19:08
Geslacht: man
Bom: gevallen 14 april 2016
Locatie: Limburg

Re: mijn verhaal

Bericht door Erik » 26 feb 2017, 01:09

Hi Bo!

Als eerste dankjewel voor de update! Ik moet je eerlijk bekennen dan ik erg aangedaan ben van jouw verhaal.

Wat een positiviteit komt er uit jouw update.
Dit geeft kracht en moed.

Dankjewel nogmaals!

Gebruikersavatar
bo70
Berichten: 372
Lid geworden op: 24 mar 2012, 16:35
Geslacht: vrouw
Bom: 26-06-08

Re: mijn verhaal

Bericht door bo70 » 26 feb 2017, 18:45

hoi Erik,

ik weet dat het allemaal heftig klinkt, ben daarom ook beetje terughoudend geweest met de update, wil mensen er niet mee afschrikken want hé, het gaat idd over positiviteit en moed, want ik wéét dat dat nu juist is wat je nodig hebt als je er nog midden in zit, ècht!! met mij (zei de gek :D ) is het ook goedgekomen oftewel ben weer op de goede, nieuw uit te moeten vinden weg, ondanks al die bijkomende complicaties, dat is wat ik zo graag wil delen, moet nog wel ff updaten met alle nieuwe verhalen maar ga ik nog doen hoor :greetings-waveyellow:
groet Bo

Gebruikersavatar
Eitje
Berichten: 10138
Lid geworden op: 21 mar 2012, 15:47
Geslacht: vrouw
Bom: februari 2011

Re: mijn verhaal

Bericht door Eitje » 26 feb 2017, 19:10

Lieve sterke Bo.

Plaats reactie