50 jarige puber

Bijdragen geplaatst door leden die vinden dat iedereen deze mogen inzien.
Dit forum is openbaar maar alleen leden kunnen hier op reageren.
Plaats reactie
bb001

50 jarige puber

Bericht door bb001 » 08 apr 2012, 02:33

Hoi iedereen,
Zo’n 1.5 jaar geleden werd mijn leven helemaal overhoop gegooid. Een week voor kerstmis 2010 en ook een week voor we 30 jaar samen waren, stelde ik een vraag aan mijn man. “Heb je een andere relatie?” en hij antwoordde met een brede glimlach… Ja. De grond zakte onder mijn voeten weg. Ik wist echt niet wat er gaande was. Dat hij al een hele periode wat depressief liep en steun vond bij iemand op het internet had ik wel al gezien. Hij ontkende echter steeds dat het echt slecht ging. Zes maand ervoor (als hij die relatie begon) was hij naar een therapeut gegaan omdat hij zich niet zo goed in zijn vel voelde. In die laatste 6 maand was ons leven ook veel intenser geworden. We gingen op dansles, gingen vaak naar optredens, festivals. Ook leerde mijn man gitaar spelen. Na wat opzoekingswerk kwam ik tot de vaststelling dat hij in een midlifecrisis zat. Dat dit zo een vorm kon aannemen wist ik helemaal niet. Via een forum kwam ik heel wat te weten over hoe iemand in zijn midlife kan veranderen. De eerste maanden na de bom was een hel voor mij. Ik merkte wel dat het ook voor hem niet allemaal duidelijk was. Toen ik hem op zeker moment vroeg wie hij was werd hij gewoon woedend. Al zijn ellende werd naar mij en de kinderen geprojecteerd. Alles wat hij deed was heel tegenstrijdig met de man die ik al 30 jaar kende.
Zo’n 4 maand na de bom ging hij apart wonen. Nog zo’n 4 maand later trok hij in bij zijn soulmate.
In het anderhalf jaar dat nu voorbij is ben ik eerst gaan zoeken naar wat er echt aan de hand is. Daarbij deed ik wel steeds pogingen om er zelf niet aan onderdoor te gaan. Volgde een mindfulness cursus en vond daarin toch deels rust. Ik had ook al snel door dat hij vooral in een identiteitscrisis zat. Hij kan geen vrede nemen met zichzelf. De strijd die hij strijdt is vooral tegen zichzelf, maar doet dit op zo’n manier dat het steeds anderen zijn die zogezegd de oorzaak zijn van zijn slecht gevoel. Hij heeft in zijn soulmate iemand gevonden die hem op sleeptouw neemt om de dingen die hij tot hiertoe niet kon doen, nu te verwezelijken. Vanaf dag 1 heb ik me wel voorgenomen om zelf niet negatief te staan t.o.v. hem. Om steeds vriendelijk te blijven (lukte eerst helemaal niet maar nu gaat dit toch veel beter), hem niet te veroordelen voor wat hij doet maar wel ook heel eerlijk te blijven in wat ik zeg. Heb ook ondervonden dat je met iemand in mlc geen conversatie kunt aangaan. Volgens hem liegt iedereen, praat iedereen kwaad over hem en ook ik haal hem steeds onderuit. Dat hij me zelf een half jaar bedrogen heeft, tot op de dag van vandaag helemaal niet met me kan praten omdat hij zich zo “schuldig” voelt is blijkbaar voor hem normaal. Had tot voor kort ook het gevoel steeds “misbruikt” te worden. “Ik” ben de reden dat hij zijn kinderen bijna niet ziet. Zijn moeder wil geen contact met de soulmate omdat ze bang is mij daarbij pijn te doen. Dingen die ik eigenlijk wel zou moeten weten worden mij altijd of via de kinderen of via de moeder gezegd.
Zelf heb ik dan ook besloten om kennis te maken met zijn soulmate. Ik ben een begripvol en vredelievens mens en voelde steeds een beklemmend gevoel. Ik wilde ook een beetje weten hoe het met hem gaat en dat kwam ik van hem zeker niet te weten.
De ontmoeting is het beste wat ik gedaan heb voor mezelf. Ik kwam een lief persoon tegen, heel begripvol . Ze vertelde me dat ze nooit de relatie die wij hadden zou kunnen evenaren. Er kwam ook meer helderheid over hoe hij zich voelt en hoe hij daar mee omgaat. Op zeker moment is hij in aanvaring gekomen met de zoon van zijn soulmate en is hij een week terug apart gaan wonen. Na een week besloot hij om terug bij haar te gaan. Zij vroeg hem ook om bij een therapeut te gaan omdat ze zelf ook wel voelt dat zij zijn problemen niet kan oplossen. Ze vertrouwde me ook toe dat ze het gevoel had dat hij enorm op haar aan het steunen is. Daar sta ik helemaal niet van te kijken. De brieven die ik haar stuurde in de eerste week na de bom is ze nog eens gaan nalezen en moest toegeven dat ze die nu op een andere manier bekijkt. Begrijpt nu beter en geeft toe dat ik nergens over gelogen heb.
De dag na de ontmoeting kreeg ik een brief van mijn mlcer. Aan de ene kant was het een lieve brief, maar aan de andere kant toch onbegrijpelijk voor een man van 50 jaar. Hij noemt zichzelf een 50 jarige puber. Heeft ook een statement opgeschreven. Moest ik niet weten dat dit van hem kwam, dan zou ik denken dat dit geschreven was door een 16 jarige. Iemand die nog volop zijn leven moet ontdekken. Geen verantwoordelijkheden kan en wil dragen. Hoe zij daar verder mee omgaat ligt volledig in haar handen.
Ben ik tevreden met de situatie nu? Ja en nee…. Ja omdat ik nu niet meer elke dag geconfronteerd word met zijn onbezonnen en onverantwoord gedrag. Nee, omdat ik hem zie nestelen in zijn tunnel van zelfmedelijden en rekent op anderen die hem er uit zullen halen. Het is echter iets wat hij helemaal zelf zal moeten doen……..
Groetjes BB

Vesuvius

Re: 50 jarige puber

Bericht door Vesuvius » 08 apr 2012, 08:26

Welkom hier BB001. We hebben hier ook een item of MLC een identiteitscrisis is, jouw mening lees ik hier al heel duidelijk in jouw verhaal. Ik ben blij voor je dat je begrip kan opbrengen en belangstelling toont in jouw MLC. Ik kan dat nog niet opbrengen, maar bij mij is dat nog niet zo lang aan de gang, of misschien wel maar had ik het niet door. Jouw "goede"contact met de soulmate zal ik met de soulmate van mijn MLC nooit kunnen bereiken, maar dat heeft voornamelijk te maken met de jonge kinderen die ik heb en zijn achtergrond.
Dat het gedrag is van een 16 jarige puber dat herken ik ook heel sterk, zelfs mijn dochter noemt haar moeder een verliefde puber, dus dat wil wel wat zeggen. Ik hoop dat ik en anderen veel van jouw bijdragen aan dit forum kunnen leren, en dat jij ook hier en daar wat tips van anderen kan oppikken om zelf verder te komen.

Vesuvius

Fifi123

Re: 50 jarige puber

Bericht door Fifi123 » 08 apr 2012, 10:36

Ik heet je ook welkom. Ik vind het heel knap dat je contact hebt gezocht met de soulmate. Dan moet je wel een hele sterke vrouw zijn. Ik zou het niet kunnen. Ook knap van zo'n soulmate dat zij haar positie begrijpt. Als jij zo verder kan met je leven en rust kunt vinden, dan ben jij al een heel eind. Succes verder, groetjes Vita

Woefke

Re: 50 jarige puber

Bericht door Woefke » 08 apr 2012, 12:44

Welkom BB001,

Het zijn inderdaad pubers wat hun gedrag betreft,stiekem achter mama haar rug streken uit halen om te zien hoe ver ze kunnen gaan. :)
Knap van je dat je met soulmate hebt kunnen praten en dat het je een zekere rust brengt.
Ze moeten het inderdaad zelf doen eruit komen en of sommige Mlc-er(de mijne) dat gaat lukken twijfel ik aan.

Veel sterkte.

Woefke.

Plaats reactie